Guilt’s opening (Inteal , 25/10/2009)

One response to “Guilt’s opening (Inteal , 25/10/2009)

  1. Μια εξομολόγηση de profundis κι ένα ερώτημα: «GUILT», είσαι μαγεμένο;

    Κοντεύει εβδομάδα που ήρθα στην πρεμιέρα σου, και μ’ έχεις κατακλύσει σαν ξαφνικός, δυνατός έρωτας. Μέρες μετά, συνεχίζεις τη μαγική αλχημεία σου στην ψυχή μου με αλυσιδωτές αντιδράσεις συναισθημάτων και σκέψεων και, ακόμη βαθύτερα, το ιλιγγιώδες αίσθημα του δέους μπροστά στο θείο-ανθρώπινο δράμα ενός λαού κι ενός τόπου, που είναι και «μικρός και μέγας»… Το ζοφερό σκηνικό, οι παγερές, θεατρικές ομιλίες των ανέκφραστων ηρώων που είναι κυριευμένοι από την «τρέλα», την «ύβρη» ενός αρχαίου τραγικού ήρωα, η ανατριχίλα και το υπερβατικό δέος που γεννά η συναίσθηση του πόνου, της φρικώδους σκληρότητας, της δαιμονικής, διεστραμμένης λατρείας μιας μηχανής βασανιστηρίων, το ανέβασμα του Άβελ,(ενός ολόκληρου λαού συμβολικά), από τον Κάιν σε σιδερένιο σταυρό, σαν Προμηθέα στον βράχο, το σπάραγμα των σπλάχνων του, η μουσική που έχει ενωθεί με την εικόνα «εις σάρκα μίαν», που είναι ο λυγμός μιας τραγωδίας – μια χούφτα νότες κι ένα δυο έγχορδα πώς έχουν τέτοια δύναμη; – πώς γίνεται και τόσος πόνος, τόσο σκοτάδι και οδύνη οπτικοακουσική να γεννάει στο τέλος όχι μόνο τη λύτρωση της κάθαρσης, αλλά και φως μέσα μου, ένα αίσθημα ερωτικής θαλερότητας και δροσιάς; Η ψυχή μου αναριγά ως τα τρίσβαθά της από τη λιτή, τραγικά μεγαλόπρεπη σκηνοθεσία κι ερμηνεία, τη μουσική ενός ανέκφραστου σπαραγμού, την αριστοτεχνική ένωση του αρχαίου με το μοντέρνο δράμα. Οι προαιώνιες ρίζες του «κακού» αποκαλύπτονται σ’ ένα ποίημα υπαινικτικό και μαζί καταλυτικό. Κάθε βασανισμένος λαός, κάθε βιασμένη ψυχή, βρίσκουν τη φωνή και τη μαρτυρία του μαρτυρίου τους με εικόνα και ήχο απαράμιλλης τελειότητας μέσ’ από την αλληγορία της Κυπριακής τραγωδίας που εξαιρετικά εμπνευσμένοι και γεμάτοι αγάπη δημιουργοί συνέθεσαν. Δεν είμαι άνθρωπος του κινηματογράφου, δεν ξέρω να μιλώ τη γλώσσα του, όμως στέκομαι γεμάτη δέος μπροστά στη θεία δύναμη της τέχνης να γεννάει ομορφιά από τη φρίκη και το σκοτάδι, να ανυψώνει μέσ’ από την έσχατη πτώση, να αποτυπώνεται «ως σφραγίδα επί την καρδίαν»… Και στο νου μου έρχονται τα λόγια ενός φωτισμένου ανθρώπου, πως «υπάρχει ομορφιά παντού –ακόμη και τη στιγμή που σε διαπερνά ένα ξίφος, μπορείς να νιώσεις την ομορφιά». Πίσω από το οδυνηρό για μας τα εύθραυστα πλάσματα παιχνίδι της Δημιουργίας η ταινία «Guilt» κατορθώνει να λυτρώνει την ψυχή, αποκαλύπτοντας την ομορφιά «που κυλάει τα ιαματικά νερά της γύρω μας, μέσα μας, παντού».

    Μαρία Γεωργαλά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s