τι είναι παλιό και τι νέο (με αφορμή το Guilt)

Τα τελευταία χρόνια επιχειρείται από μερίδα της ελληνικής κριτικής, να απαξιωθεί κάθε απόπειρα ουσιαστικής εξέλιξης της κινηματογραφικής γλώσσας και των διαφορετικών αφηγήσεων, λες και ο κιν/φος οφείλει να εξελλίσεται μόνο τεχνικά, υποταγμένος στις νόρμες του μαζικού θεάματος. Τα παραδείγματα είναι πολλά, με τελευταίο εκείνο της υποστήριξης ορισμένων ταινιών λόγω της …τολμηρότητας του θέματος τους, αποσιωπώντας τη “φτώχια” τους σε “γλωσσικό / αισθητικό επίπεδο”. Μια τέτοια εμπειρία έζησα από μερίδα της ελληνικής κριτικής, όταν μιλώντας απαξιωτικά για το Guilt, το τοποθέτησαν στο… παρελθόν. Ας δούμε, όμως, τι μπορεί να εννοεί ο …ποιητής! Μήπως δεν είναι το παρελθόν που μας χάρισε αριστουργήματα που πάνω τους πάτησαν γενιές κιν/φιστών; Μήπως δεν είναι το παρελθόν μοναδικό σημείο αναφοράς σχολών και ειδών κιν/φου; Μήπως δεν είναι από το παρελθόν που πρέπει να πιάσουμε το νήμα , εκεί που το άφησαν οι τελευταίοι μεγάλοι του κιν/φου , μια και η μεταμοντέρνα αντίληψη αμφισβήτησε τις πρωτοπορίες και τις δυσφήμησε ως πληκτικές και παλαιομοδίτικες;  Μήπως τελικά το “παλιό” είναι βγαλμένο από το μέλλον; Όταν αναγνωρίζεις την αισθητική πρόταση μιας ταινίας, οφείλεις να εισχωρήσεις στον κόσμο της κι όχι αυτή στον δικό σου. Κάθε έργο είναι μοναδικό , με την έννοια ότι αυτοκαθορίζεται και τα λεγόμενα αντικειμενικά κριτήρια ανάγνωσης δεν αφορούν τις ταινίες αλλά τα εργαλεία που χρειάζονται ετεροκαθορισμένοι “κριτικοί” για να επιβιώσουν επαγγελματικά.

θα επανέλθω…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s